Caroline van Dullemen (1958) is socioloog en publicist. Ze was als journalist onder andere verbonden aan NRC Handelsblad en de Anti Apartheid Beweging Nederland. Ze publiceerde vele artikelen en was auteur van ‘De klank van Malibongwe, vrouwen in een nieuw Zuid-Afrika’. Caroline werkte jarenlang als secretaris voor de Nationale Adviesraad voor Ontwikkelingssamenwerking, was directeur van het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks en is sinds 2004 oprichter en directeur van WorldGranny, een organisatie die werkt met en voor ouderen in ontwikkelingslanden. Daarnaast is zij voorzitter van het Nederlands Instituut voor Zuidelijk Afrika en was zij jarenlang bestuurslid van het Humanistisch Overleg Mensenrechten.
In 2004 schreef Caroline ‘Altijd de sterkste thuis, opgroeien met een zieke ouder’. Zij verklaart haar belangstelling voor intergenerationele solidariteit, nu haar dagelijks werk, uit het feit dat zij als kind betrokken was bij de zorg voor haar chronisch zieke moeder. Haar grootmoeder speelde een belangrijke rol in haar leven.
Als journalist reisde Caroline veel door Afrika. Ze sprak regelmatig met oudere vrouwen, juist om meer te begrijpen van de geschiedenis en de politieke situatie van een land. Veel van deze vrouwen waren volledig op zichzelf aangewezen en hadden ook vaak de zorg voor hun kleinkinderen van wie de ouders waren vertrokken naar de stad, geëmigreerd naar Europa of, zoals vooral in zuidelijk Afrika, waren bezweken aan AIDS.
Zij realiseerde zich dat er ingrijpende politieke en economische veranderingen moeten plaatsvinden, wil de Afrikaanse bevolking ooit een betere toekomst krijgen. Maar zij zag tegelijkertijd dat wanneer deze meestal energieke grannies een steuntje in de rug zouden krijgen, hun omgeving daar direct van zou profiteren.
“Dat is een ander niveau van denken. Deze ouderen kunnen vaak met moeite hun hoofd boven water houden. De traditionele familiesteun breekt in rap tempo af. Als zij daarnaast ook voor hun kleinkinderen moeten zorgen, betekent dit vaak dat zij op hoge leeftijd nog zwaar werk moeten verrichten. Het gevolg is dat de kleinkinderen een deel van deze zware werkzaamheden op het land moeten overnemen. Naar school gaan is er dan niet meer bij. Soms raken de kinderen verzeild in criminaliteit of prostitutie om geld te verdienen voor de hele familie.”
In 2004 richtte Caroline WorldGranny op, de organisatie in Nederland die vooral grootmoeders ( ook grootvaders, maar het zijn meestal de grootmoeders die de oudertaak op zich nemen) ondersteunt in Zambia, Ghana, India en Peru.
Het gaat om emancipatie van ouderen. Daarom is samenwerken met lokale organisaties van groot belang. Zij kennen immers als geen ander de specifieke moeilijk- en mogelijkheden in de regio. In gesprek met ouderen zelf bepalen zij welke activiteiten worden ondernomen, met financiële steun van WorldGranny. WorldGranny is partner van HelpAge International, een wereldwijd netwerk van 70 organisaties in 53 landen.
In Nederland werkt WorldGranny nauw samen met organisaties als Cordaid, NCDO, Wilde Ganzen en inmiddels ook de pensioenfondsen PGGM en ABP.
Caroline: “Met het ondersteunen van grannies maak je niemand afhankelijk. In tegendeel, je helpt ouderen om te investeren in de toekomst van hun kleinkinderen. Wat mij betreft wordt WorldGranny een beweging.“
WWW.WORLDGRANNY.NL
